De foto op de schoorsteen

“De foto op de schoorsteen. Geboorte van een modern gekookte “, Parijs, éd. Métailié, 1993, 280 p.

Schoorsteenfoto

De foto op de schoorsteen. Geboorte van een moderne cultus. Bertrand Mary. “De foto op de schoorsteen. Geboorte van een modern gekookte “, Parijs, éd. Métailié, 1993

[rapport]

Maakt deel uit van een thematisch probleem: Europa van gelach en godslastering

Ercker Alain. De foto op de schoorsteen. Geboorte van een moderne cultus. Bertrand Mary. “De foto op de schoorsteen. Geboorte van een modern gekookte “, Parijs, éd. Métailié, 1993. In: Revue des Sciences Socials de la France de l’Est, N ° 21, 1994. Europa van gelach en godslastering. PP. 174-175.

De foto op de schoorsteen. Geboorte van een moderne cultus

“De foto op de schoorsteen. Geboorte van een modern gekookte “, Parijs, éd. Métailié, 1993, 280 p.

Niets kan banaaler zijn dan het maken van een foto, een mechanisch gebaar dat het gewicht van het verhaal negeert dat het impliceert. In plaats van de traditionele en soms vervelende historische les, geeft Bertrand Mary de voorkeur aan het “scholingpad” van vertelling, van schrijven, om de geschiedenis van fotografische kunst te vertellen van oorsprong tot heden; met het risico soms in de clichéval te vallen. Parado- xally Short Chronology voor een kunst die verondersteld moet zijn om de tijd te stoppen. “De kunst van het portret begon honderd jaar geleden een massale lot te hebben en amper vijftig jaar geleden”. Vanaf het begin lijkt fotografie de vrucht te zijn van een misverstand dat het object afleidt van zijn eerste wetenschappelijke gebruik naar het dagelijkse leven.

Een geschiedenis van fotografie na te komen, is het vinden van de geschiedenis van een heel tijdperk in zijn sociale, politieke, culturele dimensie, tot die van hedendaagse architectuur. De avonturen en schokken van die tijd doordringen zijn beeld evenveel als het wordt afgedrukt op de eerste metalen platen.

Bertrand Mary vertelt ook de geboorte van een moderne cultus; modern in de zin dat het een mechanisch object is, cultus door zijn kenmerken dicht bij een religieuze daad. De auteur rapporteert door zijn woordenschat over de verering, van de heilige relatie tot het beeld zoals destijds geleefd: “de tempels” van fotografie voor de workshops, de “Rite Officers” voor de foto’s van de foto’s. Hij spreekt over het “fotograafpriesterschap”, de “ijverige ministers van aanbidding”, gebruikt de term “ketterij” om tegenstanders van fotografie op te roepen. Onder hen-

CI, Baudelaire of Barbey d’Aurevilly, sluit zich aan bij de meest fervente aanhangers van deze cultus door spiritueel discours. Zelfs de aangegeven tegenstanders van fotografie zijn echter niet de laatste die zich overgeven aan de kunst van pose. De relatie tot de foto is dubbel, verontrust. De aandacht die wordt besteed aan de reproductie van het zelfbeeld en de tentoonstelling ervan zijn zoveel belangrijke getuigenissen van de overlast. Omdat er traditioneel een “hoek van de goede god” was, zien we een “hoek van het beeld”. Maar het is ook een markering, een manier om te laten zien, om naar ieders zicht te komen. De schoorsteen valt op als de bevoorrechte plek “van deze zichtbare en vertrouwde cultus”. We zullen dus geleidelijk de foto zien die de referentiepunten van het gezin volgen, van het radiostation tot televisie, die de sociale transformaties reproduceren die gevolgen hebben in de familieruimte. De foto is, net als alle kunst, ook een passieve en actieve weerspiegeling van zijn tijd. Het toont zoveel als het hedendaags gedrag en overtuigingen vertaalt. De foto vervult dus vaak een sociale en politieke rol zonder zijn medeweten, die de primaire ambities van de indivius heeft. Er is een permanente interactie tussen fotografie en samenleving, tussen wat het laat zien en wat het wil laten zien. Zo reproduceert en bepaalt de foto de sociale hiërarchie door de kwaliteit van haar reproducties, de kosten van de foto’s. Over de Atlantische Oceaan getuigt de mode van fotoportretten in hun rol in het proces van integratie en identificatie van nieuwkomers. De auteur zelf roept “de democratie van het portret” op. Fotografie, door te begeleiden, zie voorafgaand aan de kolonisten op de wegen van Amerika, deelnemen aan het proces van kolonisatie en integratie in de opkomende Amerikaanse samenleving. Tegelijkertijd als het de meest geïsoleerde kolonist verbindt met de beschaafde wereld, heeft het betrekking op Union, vormt de mijlpalen van kolonisatie in Amerika, verspreidt het gevoel van nationale verbondenheid, van een nationale identiteit voorbij de culturele klinies en verschillen van emigranten.

De auteur doet ons dus het idee delen dat het terugtrekken van de geschiedenis van de fotografie neerkomt op het trekken van een sociale geschiedenis. De spraak van fotografie is evenzeer in het zichtbare als in de onderliggende. De foto leent zich voor het kunstspel. Het geeft de illusie van het wissen van sociale verschillen en brengt dichter bij de leiders met de gericht. Illusie die de laatste handhaaft omwille van de verleiding van de massa door een officiële hagiografie. Vandaag zouden we het hebben over het “behandelen” van het imago. Met de ontwikkeling van technieken, het gebruik van nieuwe materialen die zowel de blootstellingstijd, de kosten van foto’s vermindert en foto’s in staat stelt om aan klimatologische gevaren en opsluiting in hun workshops te ontsnappen, is de mechanische weergave gedemocratiseerd en wordt zelfs toegankelijk voor de meest kansarmen, zelfs Meer meer de indruk van sociale gelijkheid. Dit is des te duidelijker dan de foto, door in de workshops te organiseren, dompelt ons nog meer onder in de wereld van illusie en “trompe-l’oeil”. Maar als fotografie het gebruikelijke sociale onderscheid lijkt te negeren, kan het hen echter niet evacueren van de representaties. Sociale verschillen worden elders weergegeven, neem toevlucht in details, zoals de beeldondersteuning. Tegelijkertijd verschijnt een standaardisatie van de reproductie door “de trivialisatie van portretten” tot “gestandaardiseerde formaten”. “De lichamen werden gepresenteerd met de gesneden snijden”. Deze standaard, dit conformisme, consequent en tegenslagen van sociale standaardisatie, gaat verder dan het kader van fotografie en gaat zo ver dat het door bichromie een meer kleurrijke realiteit negeert dan weergegeven, die de eigenaardigheden standaard ¬arisme, zowel religieuze als cultureel, regionaal en economisch en sociaal. Hierin getuigen de afbeeldingen van de tijd ook aan de onderzoeker in wat zij negeren, maskeren, dekken. Ze getuigen dus van de strategie van culturele standaardisatie van die tijd. De foto is zowel reflectie als spiegel. Aan de andere kant, door wat het laat zien, meldt de foto inderdaad-

Revue des Sciences Socials de la France de l’Est, 1.994

De foto op de schoorsteen

Socioloog en schrijver, Bertrand Mary werd geboren in Londen in 1946. Hij is getrouwd en vader van twee kinderen.

Bibliografie

Koop dit boek in groot formaat

Naast mijn huis

Op het internet

Instagram

EditieSmetailie

Nieuwsbrief

Registreer je om onze maandelijkse informatiebrief te ontvangen.

Land

Metalié -edities

20 Rue des Grands Augustins
75006 Parijs
01 56 81 02 45