Media Chronologie: veranderingen gepland voor 2022

Zie gewoon hoe Netflix de verschillende producties op zijn site presenteert met een paar samenvattende lijnen en enkele magere foto’s om te begrijpen dat het in de eerste plaats is om te vertrouwen op de reeds geïnstalleerde smaken en de kennis die al toeschouwers hebben gekregen om hen aan te moedigen nieuwe films of nieuw te consumeren serie. Het doel is inderdaad om een ​​maximum aan producten te verspreiden waarvan de reclame al is gemaakt of al elders is gemaakt, en niet om enkelvoudige, “minderheidsfilms of zelfs onbekende, vreemde of ongebruikelijke werken te verdedigen.

Mediachronologie

Een analyse uitgevoerd door de Grignoux en toegewijd aan
De noodzakelijke chronologie van de media

De hier gepresenteerde analyse legt bloot wat de chronologie van de media is, een regelgevingssysteem geïmplementeerd in Frankrijk om de duurzaamheid van de Franse cinematografische productie te waarborgen. Het specificeert ook wat de rol is van de kamers in deze chronologie en legt uit welke bedreigingen op dit systeem de komst van nieuwe distributieactoren zoals Netflix die van dit regelgevingskader willen afwijzen, van nieuwe distributie die van dit regelgevingskader afspelen, regelt. Dit document is hier ook beschikbaar in het PDF -formaat dat eenvoudig wordt afdrukbaar.

De noodzakelijke chronologie van de media

De presentatie van twee films geproduceerd door Netflix op het filmfestival van Cannes in mei 2017 gaf aanleiding tot een belangrijke controverse voor de wereld van cinema, maar die in de meeste media is samengevat die meldden. We verzetten ons dus tegen de veronderstelde verdedigers van een archaïsch systeem tegen de aanhangers van de digitale revolutie, of zelfs meer karikatureerden een protectionisme retrograde voor de “vrijheid” van consumenten die kiezen waar, wanneer en hoe ze films willen zien.

Dit soort debat samengevat voor eenvoudige alternatieven maskeert de complexiteit van situaties en kwesties. We negeren vooral dat de verschillende spelers (producenten, distributeurs, kameroperators, betaalde of niet -betaalde televisies. ) bezetten ongelijke posities en dat sommigen een dominante positie misbruiken om hun winst te maximaliseren zonder aan te nemen kosten.

Ten slotte suggereren de valse alternatieven dat “het oude systeem” – in dit geval de chronologie van de media – noodzakelijkerwijs moet verdwijnen wanneer het heel goed mogelijk is en de beoogde dit te doen ontwikkelen Op een bepaald aantal punten om rekening te houden met ontwikkelingen in productie, verspreiding en consumptiemethoden. Maar presenteer de feiten in de vorm van een simplistisch alternatief precies degenen die de voorkeur geven verdwijning van elk obstakel voor hun dominante positie in plaats van een mogelijke evolutie te overwegen.

Wat is mediachronologie ?

De chronologie van de media is een Franse regelgeving die oorspronkelijk bedoeld was om bioscopen te beschermen tegen concurrentie tegen televisiekanalen: geconfronteerd met de aanzienlijke daling van de cinematografische aanwezigheid, het legde een periode van drie jaar op tussen de eerste uitbuiting van een film in theaters en de mogelijke uitgezonden op televisie. Vervolgens leidde de vermenigvuldiging van televisiekanalen en vooral hun diversificatie tot een verkorting Van deze deadlines en een complexificatie van het systeem om rekening te houden met de specificiteit van de verschillende belanghebbenden: Canal +, een betaalde keten, kunnen dus de films binnen een jaar projecteren omdat het financieel en aanzienlijk bijdraagt ​​aan de productie van films die zij uitzendingen. De komst van betaalde video op -demand Services (VOD), toegestaan ​​door het internetnetwerk, heeft ook geleid tot een aanpassing van het systeem (de deadline voor VOD is slechts vier maanden).

Voor Netflix, een video -op -herhaalde videoservice, is de deadline drie jaar omdat het grootste deel van zijn catalogus bestaat uit elders geproduceerde prestaties en gekocht tegen lage prijzen. Het is pas recent dat dit bedrijf is begonnen aan de productie van series en nu van films die het niettemin exclusiviteit wil behouden en die weigert te tonen in theaters onder het voorwendsel van de overmatige beperkingen van de chronologie van de media. Maar dit voorwendsel maskeert de reële belangen van Netflix die van plan is zoveel mogelijk te profiteren van de economische concentratie die het is in het proces van het opzetten: dit verticale concentratie – Als diffusers en nu als producenten – stelt hem in staat om een ​​dominante positie in te nemen en zonder onderhandelingen met geweld door te gaan.

Cinema Entry Tax (TSA)

De chronologie van de media, die de kamers lijkt te bevoorraden, zou echter geen betekenis hebben zonder een ander essentieel apparaat, namelijk de belasting op de input van cinematografische prestaties (TSA) [1]: op elk instapticket in de kamer, de CNC (National Bioscoopcentrum) neemt rechtstreeks een belasting op die vervolgens wordt gewend Financier de productie van nieuwe films In Frankrijk. Het is een echte “deugdzame cirkel” waarmee de Franse cinema honderden prestaties per jaar kan produceren terwijl ze deelnemen aan de co -productie van vele films in andere landen. En het was dit systeem dat de Franse cinema toestond verdwijn niet Geconfronteerd met de kracht van de Amerikaanse cinema (al winstgevend op zijn uitgestrekte nationale markt).

We zullen zich over dit onderwerp herinneren hoe de Italiaanse en Duitse cinematografieën, met name bloeien in de jaren zestig en 70. Het is voldoende om de huidige situatie in de verschillende Europese landen te vergelijken [2], gekenmerkt door een fragmentatie van de markten die met name aan de diversiteit van gesproken talen verschuldigd zijn, om op te merken dat dit systeem van een chronologie van de media geassocieerd met de TSA toegestaan De Franse bioscoop blijft een van de belangrijkste spelers in de wereldbioscoop, wiens filmfestival van Cannes ook een essentiële showcase is. En we zullen zien waarom Netflix precies wil gebruiken om deze showcase te gebruiken.

Netflix of de logica van de buis

Iedereen kent de naam Netflix vandaag, maar weinig mensen kennen de echte operatie: het bedrijf wordt eerst gezien aan de kant van klanten – is het interessant om te abonneren ? – veel zelden aan de economische kant: hoe is het bedrijf opgegroeid ? Hoe is ze in nieuwe landen ? die de belangrijkste winst tekent ? Wat zijn zijn concurrenten ?

Dankzij internet kan Netflix zijn klanten aanbieden, die zich abonneren op een maandelijks abonnement, een belangrijke catalogus met films, series en televisieshows. Dit wordt een svod genoemd (Video -subcriptie die we vragen) in tegenstelling tot de VOD waar de koper alleen een film of een serie tegelijk kocht. Met andere woorden, Netflix is ​​in de eerste plaats een “pijp” die het bedrijf streeft om te vullen met een maximum aan producten. Dit is de reden waarom het bedrijf dat in de Verenigde Staten werd geboren, begon met het kopen van relatief oude tv- of bioscoopproducties, daarom tegen lage prijzen, om zijn potentiële klanten van een extreem breed aanbod te geven. Het belang van de zeer homogene Amerikaanse markt stelde hem beide in staat om een ​​belangrijke catalogus te hebben [3] en om een ​​potentiële klantenkring van 300 miljoen mensen te ontvangen. Dankzij de aldus vrijgegeven voordelen was Netflix in staat om zijn catalogus uit te breiden, aan de productie van zijn eigen serie te beginnen en nieuwe markten te veroveren.

Twee hoofdprincipes begeleiden de commerciële logica van Netflix. We moeten het publiek eerst overtuigen van bukken Dankzij een zeer lage prijs (tien euro), terwijl belooft toegang tot een “immense” catalogus: de “inhoud” heeft op zichzelf weinig belang, wat essentieel is om de klant te verbinden met pijp. De logica is al oud, van de televisie waar we kijken naar een ketting, een stroom, in tegenstelling tot die van cinema en in het bijzonder van de bioscoop waar we ervoor kiezen Om een ​​film te zien, Een precieze prestatie. De prijs van het abonnement is het essentiële argument van Netflix, en IT -voorwaarden (ondergronds) zijn aanbod die zal bestaan ​​uit producties die voornamelijk zijn gekocht op “goedkoop”.

Maar deze logica van de stroom gaat fundamenteel gepaard met een tweede principe advertenties, die we klassiek bellen het roepproduct. Je moet uiterlijk aantrekken, en een catalogus, zelfs tegen lage prijzen, stelt je niet toe om snel op te zetten in nieuwe markten die al zijn onderworpen aan onbeleefde concurrentie. Naast de aankondigingseffecten (“Netflix arriveert in Europa ! ), De productie van Prestige prestaties Volg deze advertentiedoelstelling. Dit is hoe Netflix een succesvolle originele series bood als Kaartenhuis Of Oranje is het nieuwe zwart. Dezelfde strategie werd in Frankrijk aangenomen met de realisatie van de Marseille -serie (met Gérard Depardieu), wat, ondanks de advertentiemiddelen, een televisiefalen was (zowel artistiek als commercieel). Het moet echter worden gezien dat deze producties, hoe succesvol ze ook zijn, deel uitmaken van een logica van flow: we moeten consumenten overtuigen om zich te abonneren ! Netflix blijft vooral een Wimpel die alleen geïnteresseerd is in productie als een beroepsproduct [4]. Het is geen echte producent als bioscoopstudio, waarvan de meeste activiteit bestaat uit het voltooien van de productie van films.

Daarom zien we de interesse van Netflix bij het presenteren van twee films op het filmfestival van Cannes, dat de “World Showcase of Cinema” is, en dus controverse op te wekken door te weigeren dat deze films voor het eerst binnenshuis worden geprojecteerd omdat de chronologie media wil. Deze twee films zouden inderdaad alleen zichtbaar zijn voor Netflix -abonnees. We zien meteen hoe Netflix de heilig vrijheid van de heilige consumenten met elkaar beperkt, gedwongen zich te abonneren op een of de andere van deze films. We raden ook dat Netflix meer geïnteresseerd is in de controverse die wordt gevoed door de onverzettelijkheid van zijn posities dan door de weinige abonnees dat deze films hem zouden kunnen brengen.

Volgens Netflix van de consument “vrijheid”

Allociné advertenties voor Netflix

Om deze film te zien van Joon-Ho Bong, de geïnteresseerde toeschouwer moeten Abonneer u op Netflix ! Gelukkig bieden we hem een ​​maand gratis proefversie … de film Okja is daarom slechts een product van oproep voor een abonnement, en het is een kwestie van het maken van de toeschouwer van de “buis” van Netflix. Voor de veronderstelde wettelijke beperkingen is Netflix van plan om toeschouwers gevangenen te vervangen van hun eigen abonnement, die in andere omstandigheden Boétie vrijwillige dienstbaarheid noemde.

Aan de andere kant

Hoe is deze logica van “flow” een bedreiging voor de bioscoop of voor een bepaald type bioscoop ?

Het meest voor de hand liggende is dat Netflix, als een kapitalistisch bedrijf dat zijn winst wil maximaliseren [5], het grootste deel van de winst behoudt die worden gegenereerd door de verspreiding van zijn producties. Het geld van Europese abonnees (of uit een andere regio van de wereld) zal dus in wezen dateren uit het Amerikaanse bedrijf. Zoals we zagen met de TSA (de belasting op bioscoopingang), zullen het de nationale bioscopen zijn die eerst zullen worden getroffen, maar ook het hele Franse productiesysteem.

Maar het is ook noodzakelijk om onderscheid te maken tussen verschillende soorten culturele producties of cinematografische prestaties. Zelfs als de randen niet waterdicht zijn, creëert het puur economische systeem een ​​diepe verdeeldheid tussen, enerzijds, cinematografische producties dominant, Voornamelijk Amerikaans, die winstgevend zijn op een grote markt, die aanzienlijk promotiemiddel hebben, die gemakkelijk in alle regio’s van de wereld worden geëxporteerd en dus hun voordelen vermenigvuldigen, en aan de andere kant van de Cinematografieën van minderheden, Of het nu in geografische termen (de meeste Europese maar ook Aziatische of Zuid -Amerikaanse landen tegen de Verenigde Staten), artistiek (wij denken van de cursus van kunstbioscoop en essay, onderworpen aan sterke concurrentie van commerciële bioscopen), politici, ideologisch of eenvoudigweg in termen van gericht Publiek, beperkter, meer lokaal, selectiever [6].

De logica van de stroom, of het nu televisies of Netflix zijn, is onverschillig in inhoud. Het is een kwestie van het handhaven van het publiek voor de schermen door hem prestaties aan te bieden die waarschijnlijk zoveel mogelijk toeschouwers zullen behagen. Natuurlijk zijn de “markten” tegenwoordig meer gesegmenteerd dan in het verleden, maar de logica van Netflix is ​​om te suggereren, dankzij de geschiedenis van keuzes van verschillende klanten, van de Vergelijkbare producties aan degenen die ze al hebben gewaardeerd. Het is geen toeval dat televisies hebben uitgevonden en vervolgens de serie vermenigvuldigen waarmee hun klanten kunnen worden behouden, een systeem dat Netflix blijft prefereren als het touw niet wordt gebruikt,. Het is geen kwestie van het ontkennen van de kwaliteit van veel van deze prestaties en in bepaalde series die een belangrijke vernieuwing hebben meegemaakt, met name het HBO -kanaal. Maar het moet worden gezien dat het principe van flow is om de voorkeur te geven aan wat terecht de reguliere productie wordt genoemd, dat wil zeggen prestaties die al op de een of andere manier bekend zijn, en niet om “minderheids” bioscopen te verdedigen (op alle mogelijke manieren ), noch om de voorkeuren van de consument te veranderen en nog minder om “de blik van de kijker te transformeren”. “Minority” -films kunnen mogelijk worden aangeboden in commerciële niches die echter zullen worden verdronken in een veel breder aanbod dat op de lange termijn altijd dominante producties zal bevorderen [7].

Zodat cinematografieën “minderheid” kunnen leven en een publiek zo breed mogelijk kunnen bereiken, is het noodzakelijk Een ander systeem, Een proactief systeem dat is vastbesloten om te vechten tegen de dominante stroom, en die cultureel en economisch de werken of de meer kwetsbare, minder bekende, mogelijk moeilijkere prestaties verdedigt. Geconfronteerd met het bewind van een continue stroom, is het met name een kwestie van bevestigen dat er zijn Enkelvoudige films, die verschillende gezichtspunten uitdrukken, vreemd aan het sterke gevoel van de term, en die nieuwe nieuwsgierigheid voor toeschouwers vereisen.

De rol van kritiek

In dit perspectief zien we het belang van kritisch Cinematografische, of prestigieuze beoordelingen zoals zoals Cahiers du cinema Of Positief, generalistische of gespecialiseerde pers, of meer lokale kranten zoals die van de Grignoux. Cinematografische kritiek bestaat niet, zoals men te gemakkelijk gelooft, in het geven van een positieve of negatieve mening over een film maar verdedigen Bepaalde prestaties die zonder dat onopgemerkt zouden blijven. Het gaat over ontdekken Films die de dominante productie- en diffusiesysteem de neiging heeft om te marginaliseren, vanwege hun geografische oorsprong, hun radicale posities, vanuit hun min of meer verontrustende oogpunt, van hun innovatieve of ongebruikelijke esthetiek.

Zie gewoon hoe Netflix de verschillende producties op zijn site presenteert met een paar samenvattende lijnen en enkele magere foto’s om te begrijpen dat het in de eerste plaats is om te vertrouwen op de reeds geïnstalleerde smaken en de kennis die al toeschouwers hebben gekregen om hen aan te moedigen nieuwe films of nieuw te consumeren serie. Het doel is inderdaad om een ​​maximum aan producten te verspreiden waarvan de reclame al is gemaakt of al elders is gemaakt, en niet om enkelvoudige, “minderheidsfilms of zelfs onbekende, vreemde of ongebruikelijke werken te verdedigen.

Sinds de oorsprong heeft het Cannes Film Festival, dat vertegenwoordigt met zijn enorme markt [8], de hele wereldproductie in zijn diversiteit, heeft het altijd gewild en wil, door zijn meerdere competities, originele werken ontdekken en ontdekken, die niet zouden vinden Hun plaats in het cinematografische landschap zonder deze prestigieuze “showcase”. Maar Netflix is ​​alleen van plan om deze showcase te gebruiken om oproepproducten te promoten die de bioscoop niet zullen bedienen, maar een verspreidingssysteem dat in het algemeen al geïnstalleerde culturele verbruiksgewoonten handhaaft. Alleen de consumptiemodus verandert, de toeschouwer die wordt uitgenodigd om zijn stoel of zijn bank niet meer te verlaten.

Nogmaals, het is geen kwestie van beweren dat dit systeem alleen slechte films of slechte televisieprestaties biedt, wat duidelijk onjuist zou zijn, maar om te begrijpen dat het een systeem is van diffusie, en niet van productie en nog minder creatie, en dat het als zodanig promoot trendy cultureel, sociaal en economisch dominante producties. Netflix is ​​uiteraard niet bedoeld om kunst- en essay -bioscoop te verdedigen, noch enig ander type “minderheid” -bioscoop, zelfs als het kan af en toe Markeer een of het andere voorbeeld van dit soort bioscoop [9].

De rol van kamers

We komen terug op de rol van kamers en de chronologie van de media, omdat deze voornamelijk in Frankrijk bestaat. De bioscopen hebben verschillende rollen waarop we terugkomen. Maar hun eerste rol is omfilms. Natuurlijk de Kunst- en essaykamers, Welke vorm in Frankrijk en in mindere mate in België een dicht circuit, doe dit niet op dezelfde manier als commerciële bioscopen of multiplexen die over het algemeen tevreden zijn met een min of meer intensief display. Kunst- en essay -bioscopen, die deel uitmaken van een hele keten die producenten verbindt met regisseurs, distributeurs, operators en uiteindelijk aan het publiek, verdedigen films door verschillende strategieën zoals kritisch werk door kranten, gazettes of websites of de oprichting van evenementen, vergaderingen, Debatten rond films. Deze strategieën, soms klein [10], soms erg belangrijk, maken het mogelijk om bekende prestaties te maken die zonder dit hun potentiële toeschouwers niet zouden bereiken. Nogmaals, de kamers werken niet alleen en dat is het ook een hele ketting die werkt om een ​​meer bioscoop te verdedigen minderheid met specifieke accenten volgens plaatsen, momenten, de doelgroep, de gevoeligheden van elk.

De chronologie van de media stelt precies de bioscopen in staat om dit tentoonstelling te laten werken van de minst bekende en meest kwetsbare films. En het is dit werk dat zichtbaarheid geeft aan films die vervolgens zullen worden opgenomen in de stroom van televisies, al dan niet betaald, en vervolgens van internet. Netflix daarentegen is een “clandestiene passagier” die dit werk kortsluitt waarvan hij fruit hoopt zich terug te trekken dankzij de tentoonstelling van Cannes, en vergeten dat het de kamers waren (en in het bijzonder die van de Grignoux) die in Europa bekend waren Eerste prestaties van Bong Joon-Ho en Noah Baumbach. En natuurlijk zal Netflix alle moeilijkere films verwaarlozen die niet in zijn catalogus zijn, waar dit soort films in ieder geval zouden worden verdronken en niet echt worden verdedigd.

En de Grignoux in dit alles ?

Netflix zal hij de Grignoux doden ? We zijn op dit moment duidelijk niet paranoïde (maar nog steeds een beetje. )). Maar het voorbeeld van de Grignoux -kamers (het park, de Churchill, de sauvenière in Luik en de cameo in Namur) maakt het mogelijk precies te begrijpen hoe dit circuit van bioscopen kan werken dat kan worden omschreven als “minderheid” [11].

Het verdedigen van minder bekende films, het ontdekken van nieuwe regisseurs, die meer of minder moeilijke films vertoont die niet profiteren van een grote media -berichtgeving, neem aan dat er een gemotiveerd, nieuwsgierig publiek is, aangetrokken door veeleisende, niet -gepubliceerde en minder bekende werken. Dit openbare aandeel is essentieel, maar is in de loop der jaren uitgeput als nieuwe toeschouwers niet zijn opgeleid in dit soort bioscoop. Als de school ongetwijfeld een belangrijke rol speelt, wordt deze in de eerste plaats door de ontdekking en dan de aanwezigheid van de Grignoux -kamers die het publiek kan vernieuwen en verbreden. Maar deze nieuwe toeschouwers, jong of oud, zullen de deur van onze bioscopen oversteken om films te zien waar ze al van hebben gehoord in de pers of de media. De programmering van de Grignoux biedt daarom aan Een reeks films die gaat van de meest “scherpe”, de meest “moeilijke”, de meest “veeleisende” tot kwaliteitsprestaties, maar toegankelijker, beter gepromoot. Het is dit evenwicht waardoor de Grignoux – maar het is ook het geval is voor veel andere kunstbioscopen en essay – om zijn publiek te houden en zelfs te ontwikkelen. Het is daarom essentieel voor alle “minderheid” -films dat de kamers waar ze moeten plaatsvinden toegang hebben tot “dragers” -films, films die nieuwe toeschouwers aantrekken en waardoor ze de plaatsen en andere films zullen ontdekken, andere prestaties waarschijnlijk minder minder Bekend maar volledig waardig van interesse die gepassioneerd kan zijn.

En we kunnen zien hoe Netflix en anderen proberen deze veelbelovende films te herstellen voor hun voordeel – wat legitiem is – maar de kamers van de uitbuiting van dezelfde films uitsluiten. Dit wordt een dominante positie -misbruik genoemd.

De rol van bioscopen in het sociale leven

De argumenten van tegenstanders van elke verordening en elke chronologie van de media blijven veel meer samenvatting en beweert dat toeschouwers “vrijheid” moeten worden gelaten om de films te zien waar ze willen, wanneer ze willen en zoals ze willen [12]. We hebben echter gezien dat de strategie van Netflix juist is om een ​​publiek te creëren gevangen en op uitsluiten bioscopen in de exploitatie van films geproduceerd of geproduceerd dit bedrijf.

Maar bioscopen spelen een andere rol dan televisie of digitale schermen in het leven van de stad. Je moet naar huis gaan om naar de film te gaan ! Het is duidelijk, maar het gaat om Een andere manier om te zien Films die op tv, op een computerscherm of op een smartphone ! Lange tijd hebben de bioscopen een aanzienlijk voordeel gehad in termen van kwaliteit van projectie, geluidssysteem, sfeer en comfort van de toeschouwer dook in het donker en volledig geabsorbeerd door de magie van cinema. Dit voordeel bestaat nog steeds (vooral tegenover de smartphone !), maar hij verklaart niet alleen het aanhoudende succes van de kamers.

De uitgang naar de bioscoop is Sociale ervaring, Zelfs voor een geïsoleerde toeschouwer ! Het is een ontmoetingsplaats met een film, maar ook met andere toeschouwers met wie we reacties, emoties, verschillende reflecties en min of meer belangrijk delen. De films die we verdedigen, vragen vaak om zo’n collectieve reactie: Ik, Daniel Blake Van Ken Loach is Palme d’Or op het filmfestival van Cannes 2016 precies een film die tot doel heeft een bewustzijn te veroorzaken bij toeschouwers die worden uitgenodigd om samen te debatteren wat ze hebben gezien en gehoord !

Het is in dit perspectief dat we bioscopen verdedigen als een plaats van uitwisseling, ontmoeting en discussie door met name de evenementenevenementen en de debatten die we organiseren, met regisseurs die natuurlijk de eerste verdedigers van hun werk zijn, maar ook met bioscooptechnici, persoonlijkheden en Leden van verschillende verenigingen die andere gezichtspunten kunnen brengen, andere verlichting op de afgeschermde film. Deze functie was gericht op het maken sociale dialoog Tussen mensen met verschillende achtergronden lijken essentieel voor het leven van de stad en is specifiek voor de bioscopen zoals de onze. Netflix in zijn enige uitzendlogica is duidelijk niet van plan om zo’n rol te spelen, waarbij de toeschouwer wordt gereduceerd tot een geïsoleerde consument.

Natuurlijk worden alle bioscoopsessies in onze kamers of elders niet gevolgd door min of meer uitzonderlijke vergaderingen (zelfs als het aantal evenementen dat in Liège is georganiseerd meer dan 125 per jaar bedraagt, wat twee tot drie evenementen per week vertegenwoordigt !)). Desalniettemin, zelfs voor toeschouwers die onze kamers min of meer ijverig bezoeken, blijft de uitgang naar de bioscoop een evenement, een opzettelijke keuze, of het alleen wordt gemaakt, met familie of vrienden. Voor ten minste de duur van de projectie deelt elk met anderen, bekend of onbekend, een sociale ervaring die zich uitstrekt tot de uitgang van de kamer, al was het maar door gekruiste uitzichten, een paar woorden uitgewisseld, een dialoog die begint en doorgaat bij de café of de brouwerij.

Hierin dragen de bioscopen in steden in steden aanzienlijk bij aan Het leven van de stad : Waar televisie, internet en nu Netflix bijdragen aan de groeiende isolatie van individuen, tot koele terugtrekking in het “huis”, tot opsluiting van de al verworven waarden en zekerheden, nodigt cinema ons uit om uit onze gewoonten te komen, Om ons te confronteren met andere toeschouwers, om ter plaatse een moment van emotie, reflectie, dialoog te delen die verder gaat dan de eenvoudige tijd van de projectie.

1. Zien. De CNC verklarende brochure.

2. In België is er een mediachronologie die wordt gerespecteerd door een overeenkomst tussen de verschillende belanghebbenden in de keten, maar er is geen regelgevingskader of TSA. Noch is er gelijk aan de Franse CNC, waardoor het mogelijk is om alle belangenconflicten tussen de verschillende belanghebbenden te beheren.

3. Netflix kocht bijvoorbeeld oude series tegen lage prijzen als Vrienden die op grote schaal op televisie was gezien.

4. Door een klassiek effect van sneeuwbal, maken de door de uitzending gegenereerde winst het mogelijk om een ​​steeds belangrijkere productie te financieren (die andere producenten in het bijzonder van televisie baart), maar die in een product van product blijft. Op dit moment zou de productie van originele inhoud 20 tot 25% van Netflix -aankopen vertegenwoordigen.

5. In 2015 verhuisde Netflix zijn hoofdkantoor van Luxemburg naar Nederland in een strategie voor belastingoptimalisatie.

6. We hebben elders (in 1993 al, toen in 1999) uitgelegd, wat zijn de economische mechanismen (met name een uniforme culturele markt) die op de lange termijn de overheersing van de Amerikaanse cinema begunstigden, en die, die, weinig bij weinig, met name de in het bijzonder de Onzichtbare hulp van televisies leidde tot het verdwijnen van talloze cinematografieën in landen als Italië of Duitsland. (CF . “Moeten we minderheidsbedems beschermen ? ” In De niet -gepubliceerde ((Het tijdschrift des Grignoux) N ° 43, okt.-nov. 1993, p. 2 en 19)

7. Momenteel zijn we nog steeds verre van dit “niches” -systeem op Netflix. Wanneer u uw catalogus raadplegen in België, zien we dat het de logica is van genres (politie, serie, drama, oorlog. ) die bevoorrecht is. Er is in elk geval het idee van de auteur van de bioscoop.

8. Cannes is een festival met meerdere wedstrijden (officiële competitie, vijftien regisseurs, zuur, enz.) Maar het is ook een markt waar professionals over de hele wereld (voornamelijk producenten enerzijds en distributeurs anderzijds) hun verschillende producties kunnen laten zien, mogelijk verkopen of kopen. Natuurlijk is dit allemaal van ongelijke kwaliteit en veel prestaties zullen geen distributeur vinden, maar deze markt en het hele festival onthullen een veel bredere cinematografische diversiteit en variëteit dan de Netflix -catalogus.

9. Het is essentieel om de hele Netflix -catalogus te overwegen en niet slechts één of andere prestigieuze en hoge kwaliteit te benadrukken: het is door de hele catalogus dat we objectief kunnen bepalen dat dit voornamelijk reguliere prestaties zijn.

10. In Grignoux -kamers bieden we systematisch, in plaats van advertenties, de trailers van de komende films aan.

11. De expressie bioscoop van kunst en essay is te beperkend. Bepaalde films hebben, zonder grote artistieke ambities te hebben, een lokaal, politiek, sociaal, ecologisch of gewoon menselijk belang dat een bepaalde tentoonstelling verdient, in het bijzonder dankzij partnerverenigingen. Dit soort films worden regelmatig getoond en verdedigd in Grignoux.

12. Het is heel goed mogelijk om de chronologie van de media aan te passen aan marktontwikkelingen, zoals in het verleden al het geval is geweest. Maar wat de naïeve of geïnteresseerde verdedigers van Netflix willen, is de verdwijning van dit systeem. Natuurlijk willen ze de systemen behouden die hen ten goede komen, en Netflix is ​​helemaal niet klaar om het hacken van hun kanaal te accepteren in naam van de vrijheid van de consument, zoals de piratenfeest in Zweden bijvoorbeeld en elders wensen.

Klik hier om terug te keren naar de analyse -index.

Media Chronologie: veranderingen gepland voor 2022

2022 markeert een verandering in de chronologie van de media. Plotseling, wat is het en wat brengt het met zich mee ? We vertellen je meer !

De chronologie van de media, wat is het ?

Het is een mechanisme in Frankrijk voor het uitzenden van films na hun passage in bioscopen. Inderdaad, de uitzending in vorige kamers, verschillende ondersteuning geven een versie van dezelfde film uit, volgens bepaalde regels. Bijvoorbeeld, de financiering van productie wordt in aanmerking genomen, of het aantal inzendingen in de kamer, enz. We spreken daarom van media -chronologie om de tijd op de hoogte te stellen tussen binnenuitjes en uitstapjes op verschillende kijkmedia zoals dvd -releases, televisie of video op aanvraag bijvoorbeeld.

In feite verkrijgen kanalen of platforms die fondsen brengen voor het maken van films over het algemeen een betere plek. In plaats van een lange periode te moeten wachten voordat ze uitzenden, kan deze laatste een plaats hebben waarmee ze slechts een paar maanden kunnen wachten. Afhankelijk van de komst van de concurrentie of zelfs de evolutie van de Audiovisual, is de chronologie herzien, op een punctuele manier bijgewerkt. Eind 2018 voor de laatste keer herzien, officieel in februari 2019 voor een geldigheid van drie jaar, is het in 2022 dat deze chronologie moet worden bijgewerkt. Het is momenteel nog steeds actief en moet in februari van dit jaar worden gewijzigd.

Wat biedt de nieuwe media -chronologie ?

Wat het impliceert

De belangrijkste nieuwigheid van deze nieuwe media -chronologie is om Amerikaanse reuzen op te nemen. Aan het einde van het jaar zijn Netflix, Disney+ en Amazon Prime Video officieel teruggekeerd naar de race. Aan de andere kant zullen ze tussen 20 en 25 % van hun omzet moeten betalen voor lokale productie, in Frankrijk. Dit jaar is het daarom een ​​hoop op 250 tot 300 miljoen euro die de financiering van audiovisuele en cinematografische producties van Frankrijk heeft gebracht.

De enige van deze reuzen die het aanbod heeft ondertekend, is Netflix. Het bureau France Presse kondigt aan dat “deze overeenkomst een belangrijke eerste stap is in de modernisering van de mediachronologie”. Disney betreurt echter dat “deze nieuwe mediachronologie geen eerlijk en evenredig kader vaststelt tussen de verschillende spelers in het audiovisuele ecosysteem”. Het Amerikaanse bedrijf voegt zijn ontevredenheid toe door te benadrukken dat “het des te frustrerender is, omdat we onze investeringen in het creëren van originele Franse inhoud hebben verhoogd”.

Samenvatting van gegevens uit de nieuwe media -chronologie

Diffusieondersteuning	Oude chronologie	Nieuwe chronologie
DVD-exit, blu-ray, etc.	4 maanden	4 maanden
Betaalde kanalen: kanaal+, ocs, etc.	8 maanden	6 maanden
Netflix	36 maanden	15 maanden
Video -platforms On Demand: Amazon Prime, Disney+	36 maanden	17 maanden
Gratis kanalen: TF1, Frankrijk 2, etc.	30 maanden	22 maanden

Wachttijd voordat de verschillende groepen worden verspreid over hun steun.

Netflix bespaart tijd in vergelijking met concurrerende platforms dankzij de ondertekening van de overeenkomst en de verschillende financiële bijdragen over de productie van kleine op -schaal films. Een impasse tussen Canal+ en de video on demand videoplatforms werd geleid, omdat het was overwogen dat de uitzending werd teruggebracht tot 12 maanden voor de laatste in plaats van de 15 en 17 onderhouden.

Disney+ die de overeenkomst niet heeft ondertekend, gezien het feit dat ze verliezen, laten we twijfel twijfelen. Het risico is inderdaad dat de Disney -groep zijn films niet langer in theaters in Frankrijk uitzendt om ze rechtstreeks op hun platform, Disney, te bieden+. Zelfs als deze beslissing onwaarschijnlijk lijkt met het oog op de figuur die de bioscoopuitjes vertegenwoordigen, is het toch mogelijk dat een compromis wordt gevonden: Disney kan dan alleen bepaalde films in de bioscoop aanbieden en niet de hele productie.

Gezien de geldigheid van deze nieuwe mediachronologie, moeten we in 2024 een herziening verwachten voor een officiële update in februari 2025.

Zijn de serie betrokken door de chronologie van de media ?

Inderdaad, deze vraag is tenslotte legitiem, en het antwoord is nee. De serie heeft inderdaad een apart frame, dat niet in de kamer wordt uitgezonden. Ze worden direct op televisie of op platforms uitgezonden, ze kunnen gelijktijdige uitstapjes in verschillende landen toestaan.

Tot die tijd, wat een impact op Franse toeschouwers ?

Er is al een jaar een beoordelingsclausule vastgesteld. Het doel is om de integratie van de verschillende acteurs op te maken. Thomas Valentin, vice-president van de M6-groep, zei dat ze “zeer waakzaam zullen zijn over de machtsverhoudingen tussen deze grote platforms en de Franse acteurs”.

Deze nieuwe overeenkomst, ondertekend bij het ministerie van Cultuur, in aanwezigheid van Roselyne Bachelot, is daarom drie jaar geldig. De minister daarentegen is verheugd een overeenkomst te hebben bereikt die ‘een onmogelijke missie was. Alle Nantes -partijen realiseerden zich dat de ruzies van kapellen moesten worden overwonnen gezien de moeilijkheden “. Naast het beschermen van indooruitjes en verschillende uitzendingen in de maanden die volgen, wil deze mediachronologie de diversificatie van tricolor -producties beschermen.

In feite is de belangrijkste impact op de Fransen een tijdbesparing. Het gevolg voor het publiek is dat hij sneller toegang zal hebben tot inhoud, inclusief de verschillende platforms. Deze verkorting van het diffusie -venster suggereert een meer deugdzamer gedrag van consumenten die eerder toegang hebben tot inhoud, minder zouden gaan via downloadsites.

Veel operators bieden tot nu toe videoplatforms op aanvraag met hun diensten. Welke te kiezen ? En tegen welke prijs ? Aarzel niet om een ​​Jecchange -expert op te roepen die u gratis de marktaanbiedingen zal maken !

Vind de beste doos of mobiele aanbieding en bespaar geld !